جامعه مجازی روابط عمومی ایران، بایدها و نبایدها

جامعه مجازی روابط عمومی ایران شروع به کار کرد. این آخرین پستی بود که در همین وبلاگ درج شد. اما چه عاملی می تواند روابط عمومی های پرمشغله و گرفتار ما را به حضور در این جامعه ترغیب کند. روابط عمومی هایی که خوب می دانیم برخی از آن ها تکنولوژی مورد نیاز یا نیروهای آشنا به استفاده از فناوری های جدید را در اختیار ندارند!
سؤال مهم تر اینست که آیا با تکیه بر دلایل بالا می توان حرکت به سمت جامعه یکپارچه مجازی روابط عمومی را نفی کرد؟
آنچه که تجربه به ما ثابت کرد، این است که تکنولوژی و فناوری های جدید pause نمی شوند تا اصحاب روابط عمومی به مهارت های لازم دست پیدا کنند تا شاید در این رویداد آن ها هم به خیل انسان ها و شخصیت های مجازی ملحق شوند. پس اگر این رویداد در زمانه ای اتفاق می افتد که روابط عمومی ها از دانش یا فناوری روز بی بهره اند این قصور به گردن کیست؟
در وهله اول قصور به گردن مدیرانی است که بدون آینده نگری، نه خود از خوان دانش روز بهره بردند و نه این موقعیت را برای زیردستان خود فراهم کردند و بعد، این خود کارگزاران روابط عمومی بودند که تنها نظاره گر پیشرفت دانش و علم روز روابط عمومی شدند. وبلاگ هایی که به صورت خودجوش سالهاست در persianblog و اخیراً در blogger یا blogfa متولد شدند و به قوت به کار خود ادامه می دهند پیش روی ما هستند. گمان نمی کنم هیچ مدیری چنین درخواستی از مدیر یا کارشناسان خود داشته باشد که شما هم کاری بکنید، بلکه این احساس در وجود نویسندگان این وبلاگ ها بوجود آمده بود که این یک نیاز است و در نهایت هم دستاوردهای زیادی برای سازمان من خواهد داشت.
تلاش مضاعف روابط عمومی ها در رسیدن به این موج کمترین بهره و پیامد این حرکت است. چنانچه روابط عمومی ها از این موج فاصله بگیرند، فاصله خود را با دنیای جدید افزایش می دهند، از سوی دیگر  همسویی و همنوایی با این جامعه آنها را در بستر مساعدی برای دسترسی و فراگیری روابط عمومی الکترونیک رهنمون خواهد کرد.

چرا سرویس دهندهایی که نام آنها ذکر شد نمی توانند جایگاه مناسبی برای وبلاگ روابط عمومی ها باشند؟ در پست بعدی به این موضوع می پردازیم.